20 października 2021
Zespół Komitetu Badań Kosmicznych i Satelitarnych PAN ds. Programu Obserwacji Ziemi COPERNICUS

Aktualności

Kalifornia we mgle

Kalifornia we mgle

Kalifornijska Dolina Centralna to terytorium na którym bardzo często dochodzi do powstawania mgieł. Gdy zimowa wilgoć napływa znad Oceanu Spokojnego i tworzy śnieg w górach Sierra Nevada, może również tworzyć białe koce w Dolinie Centralnej. Znana jako Tule (too-lee), ta nieprzezroczysta mgła rozprzestrzeniła się po Kalifornii na czas przesilenia zimowego (na zobrazowaniach sytuacja z 2020 roku). Choć z góry wygląda ładnie, gęsta mgła może być niebezpieczna dla ludzi na ziemi.

 

Przy częstych deszczach i słabych wiatrach zimą, wilgotne masy powietrza nadbrzeżnego przemieszczają się przez niziny łącząc się z chłodniejszym powietrzem spływającym z gór, tworząc w dolinach San Joaquin i Sacramento idealne warunki do powstawania mgieł. Światło słoneczne w ciągu dnia ogrzewa glebę i powoduje parowanie, podczas gdy nocne chłodzenie może powodować nasycenie powietrza wilgocią. Jeśli wiatry są spokojne, kropelki wody gromadzą się, aż nad ziemią utworzą się chmury mgły.

 

Mgła Tule zwykle tworzy się po zachodzie słońca i gęstnieje tuż przed świtem. Powoli się rozrzedza, gdy powietrze ogrzewa się w świetle dziennym. Nazwa wywodzi się od jej powstania nad trzcinową roślinnością podmokłą - Los Tules lub tullin.

Dzięki zobrazowaniom satelitarnym pozyskanych z satelity Sentinel-3 można zaobserwować rozmiary i przebieg tworzenia się mgły. Zobrazowania pochodzą z instrumentu OLCI ( Ocean and Land Colour Instrument ) i prezentują sytuację na dzień 10, 18, 20 i 22 grudnia 2020.

 

30 grudnia 2020

Największy huragan w tym sezonie na świecie

Tradycyjnie sezon huraganów na Oceanie Atlantyckim trwa od początku maja do końca listopada. W tym okresie notuje się najwięcej burzowych ośrodków tropikalnych, z których co roku kilkanaście przeistacza się w bardziej zorganizowane sztormy tropikalne, a kilka z nich – w huragany. Rok 2020 jest jednak pod względem liczby cyklonów w strefie międzyzwrotnikowej rekordowy. To już 30 cyklon tropikalny nad Atlantykiem w tym roku. Tym razem powstał on nad Morzem Karaibskim.

Huragan Iota uderzył w kraje Ameryki Centralnej. Szybko przekształcił się on z niegroźnej burzy w cyklon piątej kategorii. Wiatr wiał z prędkością 260 km/h. To jak dotąd najsilniejszy huragan na świecie w tym sezonie i najsilniejszy zarejestrowany kiedykolwiek w listopadzie. Fala sztormowa huraganu Iota miała od 3,5 do 5,5 metra wysokości.

Dzięki zobrazowaniom satelitarnym pozyskanych z satelity Sentinel-3 można zaobserwować rozmiary i przebieg huraganu. Na zdjęciu wykonanym 15 listopada widać jak  dobrze zorganizowany huragan przechodzi przez Morze Karaibskie kierując się na zachód w stronę Hondurasu, Nikaragui i Kostaryki. 16 listopada odnotowano uderzenie huraganu w wyżej wymienione kraje. Satelitarne obserwacje takich zjawisk przynoszą dużo krytycznych danych, które trudno zdobyć innymi metodami. Dlatego też potrzebne są dokładne i częste obserwacje Ziemi z orbity  – w szczególności dla monitorowania niebezpiecznych zjawisk atmosferycznych.

Głównym celem misji Sentinel-3 jest pomiar topografii i temperatury  powierzchni oceanu i lądu. Sentinel-3 wyposażony jest w cztery różne instrumenty. Instrument Sea and Land Surface Temperature (SLSTR) na pokładzie Sentinel-3 mierzy globalną i regionalną temperaturę powierzchni mórz i lądów. SLSTR rejestruje zobrazowania w paśmie światła widzialnego, bliskiej oraz termalnej podczerwieni a czas rewizyty wynosi maksymalnie 1 dzień przy użyciu obu satelitów A i B.

25 listopada 2020